آدم ها را بهتر است موقع فارغ شدن شناخت. اینکه چقدر رعایت حرمت دل و تن خودشان را می کنند، چقدر درک می کنند تمام شدن را، چقدر سعی می کنند تا آنجا که از دستشان بر می آید بار روی دوش طرف مقابل نگذارند، یادشان مانده که مسوول دل و رابطه و زندگیشان، خودشانند نه هیچکس دیگر. چقدر یادشان هست که حرف هایی مثل همیشه دوستم داشته باش یا هیچ وقت تنهایم نگذار مثل باد هوا گذرایند که...

آدم ها را موقع تمام کردن یک رابطه یک عاشقی باید شناخت. باید دید حریم نگه می دارند؟ راز های رابطه را به رغم پایان مثلن تلخش توی دلشان محفوظ حفظ می کنند؟ نه تنها راجع به آدم آن سوی رابطه بد نمی گویند که جلوی بد گفتن از او می ایستند؟ آتشی را که در آن سوخته اند سرد نمی کنند؟ از خودشان می گذرند، از حقشان برای گلایه، برای ابراز خشم تا جهان برای آدمی که دوستش داشته اند آسان تر شود؟

به نظرم تصویری که آدم ها از خودشان نشان می دهند موقع تمام شدن رابطه مثل نتیجه یک آزمایش پزشکی است که میزان بلوغ فرد را نشان می دهد.