به ملتی که از «خمینی عزیزم-بگو تا خون بریزم»، از « ارتش خلقی به پا می کنیم-میهن خود را رها می کنیم»، از« یا روسری-یا توسری» ظرف فقط سی سال برسد به« تفنگت را زمین بگذار»، باید بالید.به تاریخ نگاه کنید، ایران نخستین نبرد علیه استبداد سلطنتی را در خاورمیانه با نهضت مشروطه به راه می اندازد. ایران نخستین تلاش برای رهایی از دخالت استعماری غرب را با جنبش ملی شدن نفت، در منطقه ایجاد می کند. ایران اولین تلاش آشکار برای آشتی دین و دموکراسی را در قالب جمهوری اسلامی با انقلاب ۵٧ سامان می دهد. ایران، امروز پیشرو تلاش برای دموکراتیزه کردن جامعه و جدایی میان نهاد دین از ساختار قدرت است...در تمام این مقاطع زمانی ما در منطقه اولین بوده ایم.

از ته دل فکر می کنم باید به دستاورد های این ملت احترام گذاشت. برخلاف بسیاری نظر ها من باور دارم هیچ دور باطلی برای ایران در کار نیست. ما با هر بار آزمون و خطا گامی به جلو برداشته ایم و این در حالی است که نباید فراموش کرد عمر شکل گیری طبقات متوسط شهری اعم از سنتی یا مدرن در ایران به دو قرن هم نمی رسد. در تمام عصر پس از حمله مغول، شهرنشینان به عنوان حاملان مدنیت در هر عصری، هیچکاره بازی قدرت در ایران بوده اند. قدرت در تمام این اعصار از آن جنگجویان ایلات و عشایری بوده که آن را به ضرب شمشیر به دست اورده اند. نگاه به تاریخ کنید: غزنویان، سلجوقیان و خوارزمشاهیان طوایف مهاجم ترک بوده اند، صفویه حاصل شمشیر هفت طایفه قزلباش است. افشاریه، زندیه، قاجاریه همه و همه نام قبیله ای را با خود دارند و به یمن ریختن خون بیشتر، قدرت را ربوده اند. تنها از میانه های حکومت فتحعلی شاه قاجار می شود نشانه هایی از ظهور یک طبقه متوسط شهری یافت.

در کمتر از دو قرن ما راهی را رفته ایم که در مثلن فرانسه چهار قرن به طول انجامیده...از آغاز عصر روشنگری تا سقوط ناپلئون سوم، ملت روسو و ولتر، درگیر تلاش برای اثبات حقوق خویش بوده است، از نخستین تلاش های عباس میرزا برای گشودن پای مدرنیته به ایران تا امروز کمتر از دو قرن گذشته...و برای نخستین بار در همه این دو قرن، بخش نوگرای طبقه متوسط شهری چنان توان یافته که به تنهایی برابر نظامیان حامل قدرت بایستد. این توازن قوا را باید به فال نیک گرفت، بر این باورم ما سنگ سنگین دموکراسی خواهی را از سربالایی تپه بالا برده ایم و حالا در قله ایم، باقی راه همه سراشیبی است...سراشیبی خوشایندی که سرنوشت را برای نخستین بار نه تفنگ و تفنگداران که گفتگو و خرد مشخص می کند. تردید نباید داشت، روز بهتر فرداست!