١-محمود احمدی نژاد آدم خوش شانسی بود.او چهار سال پیش وارث یک برنامه اقتصادی مدون در قالب برنامه چهارم،بدنه کارشناسی متبحر در سازمان برنامه،صد ها طرح ملی رو به پایان که در دولت خاتمی آغاز شدند و حمایت جمعی رای دهنده که او را منجی خود می دانستند؛ شد.افزایش بهای نفت به سطح افسانه ای یکصد و چهل دلار و حمایت های شدید سیاسی اصولگرایان از او فرصتی طلایی برای خاصه خرجی به وی بخشید اما ماه عسل رییس دولت تمام شده است

٢-احمدی نژاد در حالی دور دوم زمامداری خود را آغاز می کند-اگر آغاز کند-که خزانه کشور خالیست.هیچ طرح اقتصادی بزرگی آغاز نشده است.تحریم های شدید بانکی بین المللی هزینه سرمایه گذاری در ایران را به شدت افزایش داده است.مشروعیت دولت او بخاطر بحران دو هفته گذشته در پایین ترین سطح ممکن جهانی قرار دارد.بهای نفت سقوط چشمگیری داشته است.بدنه کارشناسی دولت با بی خردی توسط او مضمحل شده و بخش بزرگی از جامعه او را نه منتخب که منتصب می دانند

٣-برآورد من این است که رییس دولت در انتخابات اخیر  حداکثر حدود پانزده میلیون رای داشته است و نه بیشتر.طبقه ضعیف که به وعده های او دلبسته است خیلی سریع ببیشترین هزینه را بابت اشتباهات سیاسی و اقتصادی منجی خود پرداخت خواهند کرد.در چند سال آینده پایگاه مردمی او قطعن کاهش خواهد یافت.احمدی نژاد نه برنامه اقتصادی برای بهبود اوضاع طبقه ضعیف دارد و نه مانند چهار سال گذشته چاه های جوشان نفت برایش طلاضرب خواهند کرد تا در سفر های استانی حاتم بخشی کند.

۴-زمان به نفع طبقه متوسط در گذر است.از یکسو با پیشرفت های تکنولوژیک به ویژه در عرصه فناوری اطلاعات انحصار رسانه ای اقتدار گرایان روز به روز ضعیف تر می شود و از سوی دیگر طبقه ضعیف حامی رییس دولت در خوش بینانه ترین حالت با سیاست های او به سطح طبقه متوسط ارتقا یافته و مطالباتی مانند آنها میابند و در بدبینانه ترین حالت سرخورده و خشمگین پیاده نظام دور بعدی بازی برای رهبران جنبش اصلاحات خواهند بود

۵-به باور من حاکمیت ظرف چند سال آینده در معرض یک انتخاب استراتژیک قرار می گیرد:یا تن به فروپاشی می دهد و یا مجبور به مصالحه با طبقه متوسط میشود.باز هم تکرار می کنم با چماق به دستان می شود خیابان ها را قرق کرد و نمی شود اقتصاد و فرهنگ را پیش برد.دولتی که قبل از شروع کار خود بحران مشروعیت در داخل و خارج دارد امکان حل مسائل کمر شکن سالیان در پیش رو را نخواهد داشت.

۶-ما صاحبان فن،دانش و هنریم.با شعار و باتوم نمی شود در سال برای یک میلیون نفر کار ایجاد کرد.با گاز اشک آور و موتور سوار نمی شود نرخ تورم را کاهش داد،نمی شود تحریم های بین المللی را از بین برد،نمی شود بر این گسست میان دولت و ملت پل زد.در پایان جنگ حاکمیت به اجبار به سراغ ما آمد،من بر این باورم که به زودی باز هم چاره ای جز مدد جستن از ما نخواهد داشت.فرق ماجرا این است که این بار ما پشتمان به یک جنبش اصلاح طلبانه با خواست های مشخص سیاسی ، فرهنگی،اقتصادی و اجتماعی گرم است.از همین روست که من فکر می کنم شاید سازمان دهی نیرو های اصلاح طلب برای مثلث موسوی،کروبی و خاتمی در قالب یک حزب یا جبهه سیاسی امروز مهم تر از حتی تلاش برای تغییر نتیجه انتخابات باشد

٧-آینده از آن ماست.همه حرف من این است که آینده از آن ماست.ما آینده ایم و مخالفانمان گذشته.این همه امروز حرف زدم برایتان که برسم به همین چند کلمه:هر اتفاقی ظرف چند روز آینده افتاد ناامید نشوید.دودانگی بیشتر به صبح نمانده است.امیدوار باشید،زندگی کنید،قوی شوید و برای دور بعدی بازی در نمی دانم کدامین روز همین نزدیکی، آماده باشید.اصلاح طلب باشید،اصلاح طلب بمانید و به درستی راه ایمان بیاورید...آینده از آن ماست!